(Nie)normalność - rozdział 3

~ Uwaga! Dla tolerancyjnych. Jeśli treść Cię razi, nie czytaj, nie komentuj - naciśnij czerwony krzyżyk w prawym górnym rogu ekranu. 

     A jednak miałem rację – Simon nie umie robić spaghetti. Przekonaliśmy się o tym obaj, kiedy po dwóch godzinach krzątania się w kuchni, eksperymentowania z sosem bolognese i przyprawami, zajrzałem do garnka. Gorąca para buchnęła mi w twarz; breja w niewyraźnym kolorze rozdeptanego banana miała dość wątpliwą konsystencję. Skrzywiłem się, mieszając w tym łyżką – ostrożnie, powoli, gdyby przypadkiem makaron miał ochotę wybuchnąć.

     - Simon? – Odwróciłem się w kierunku mężczyzny siedzącego przy stole. Opierał głowę na dłoni i ze skupieniem bazgrał po moim zeszycie od matmy, głowiąc się nad jakimś zadaniem. Udało mi się go wrobić w odrobienie mojej pracy domowej.

     Teraz, słysząc swoje imię, spojrzał na mnie, lekko nieprzytomnym wzrokiem.

     - Chyba nic z tego nie będzie – powiedziałem ostrożnie, a on wstał i z zaciekawieniem spojrzał do garnka. Podrapał się kolorowym paznokciem po chudym nosie i zaśmiał krótko.

     - Nie oceniajmy książki po okładce – powiedział optymistycznie, wyjmując z szafki nad głową trzy, przezroczyste miseczki. (Wszystkie z poutrącanymi brzegami, ale nie narzekajmy - chociaż były czyste!). Nałożył breji do dwóch z nich, a potem zalał ją czerwonym, rzadkim sosem z kawałkami mięsa. Wręczył mi widelec z uśmiechem szalonego naukowca, testującego właśnie jakiś kolejny szatański plan, po którym – w najlepszym wypadku – dostanę takiej sraczki, że będziemy musieli wymienić kibel.

     - Bon appetit! – zaćwierkał słodko, co tylko utwierdziło mnie w ponurych przekonaniach co do jego zamiarów.

     Obrzuciłem go pełnym podejrzenia, krytycznym spojrzeniem, czekając, aż pierwszy zacznie jeść. On najwyraźniej liczył, że to ja będę tym frajerem.

     - Oh, no daj spokój! – jęknął w końcu, kręcąc głową. – Może to – spojrzał niepewnie do trzymanej przez siebie miski – miało tak wyglądać!

     - Nie, to miało tak wyglądać – wskazałem na zdjęcie w książce kucharskiej.

     - Aj tam, oni się nie znają wcale na gotowaniu! – stwierdził głośno Simon. – To ja jestem mistrzem kuchni. – I jakby próbując potwierdzić jakoś swoje słowa, wsadził do ust wielki kawał rozgotowanego makaronu.

     Skrzywiłem się, obserwując jego próby robienia dobrej miny do złej gry. Długo przeżuwał, a z każdą chwilą jego usta wykrzywiały się coraz bardziej. Zmarszczył nieskazitelne, alabastrowe czoło i powiedział:

     - Wiesz, Shady, myślę, że jest ktoś, komu powinniśmy podrzucić trochę tego… specyfiku.

     - Naprawdę? – zdziwiłem się, unosząc brew. – Komu?

     - Temu twojemu Mikel’owi – odparł, pochylając się nad zlewem i wypluwając nie przeżute resztki. – Z dedykacją dla jego mamusi.

     Spojrzeliśmy na siebie, a chwilę potem obaj wybuchnęliśmy niepohamowanym śmiechem. Kucharze może byli z nas żadni, tego byłem pewien, ale jakość potraw nadrabialiśmy ilością śmiechu. Lubiłem gotować z Simonem. W ogóle chyba nie było rzeczy, której bym nie lubił z nim robić. Należał do tego typu ludzi, którzy w każdej czynności umieją znaleźć odrobinę zabawy i okazji do ponabijania się.

     - No, to chyba byłoby na tyle jeśli chodzi o dzisiejszy obiad – stwierdził spokojnie Simon, wskakując na szafkę i machając długimi nogami w powietrzu. Odetchnął głęboko, uśmiechając się, kiedy w powietrze wzleciała chmura z mąki, którą rozsypaliśmy przez przypadek, szukając makaronu. Nikomu jakoś potem nie chciało się sprzątnąć powstałego w ten sposób bałaganu. Efekt był taki, że wszędzie teraz walała się mąka zmieszana z rozmiażdżonymi kluskami i kawałkami mięsa. Pycha!

     - Jestem! – nagle usłyszeliśmy krzyk Daniela z przedpokoju. Chwilę potem trzasnęły za nim drzwi i obaj słuchaliśmy jak pogwizduje, zdejmując buty. – Co dzisiaj na obiad?

     Z szerokim uśmiechem pojawił się w drzwiach, omiatając spojrzeniem bałagan w kuchni. Nałożyłem trochę breji z sosem na widelec i strzeliłem tym w jego kierunku. Po chwili rozległo się wesołe plaśnięcie i czerwona mazia wylądowała na piersi zaskoczonego Daniela. Zarechotałem, zadowolony z efektu.

     - I to ma być powitanie, Shady? – roześmiał się Daniel, patrząc na wielką, rosnącą, rudą plamę na swojej – jeszcze przed chwilą śnieżnobiałej – koszuli.

     - Wyglądasz jak postrzelony – stwierdziłem, szczerząc do niego zęby. – Heroicznie postrzelony podczas obrony barku z alkoholem – dodałem, kiedy posłał mi kpiarskie spojrzenie.

     - Daruj sobie, teraz nawet Whisky ci nie pomoże – powiedział spokojnie, zdejmując koszulę. Powoli rozpinał wszystkie guziki, a na światło dzienne wyłonił się jego blady, wysportowany tors. Zwinął ubranie w pogniecioną kulę i odrzucił na podłogę. Potem jego spojrzenie padło w kierunku Simona, nadal siedzącego na szafce i majtającego w powietrzu długimi nogami. Ich spojrzenia spotkały się, a Daniel uśmiechnął się szeroko.

     - Jak tam, kotku? – zapytał czule, podchodząc i głaszcząc go po policzku. Nie czekając na odpowiedź, zajrzał do garnka i skrzywił się nieco. – To miało być…?

     - Spaghetti, nie widać? – zakpił Simon, szturchając łydką biodro Daniela i przebiegając po jego sylwetce łapczywym spojrzeniem.

Daniel puścił do mnie oczko, uśmiechając się, po czym wykrzyknął:

     - Kto ma ochotę na pizzę?!

Za co został „nagrodzony” lekkim kopniakiem w kręgosłup przez szpilkę Simona.

     Daniel nie dyskutował już dłużej. Przysunął się bliżej do partnera i wsunął biodrami pomiędzy jego nogi, rozchylając je nieco na boki. Oparł dłonie na jego kolanach i powolnym, czułym ruchem przesunął je wyżej, aż do jego krocza. Simon dotknął piersi Daniela i głaskał ją długimi ruchami, muskając białą skórę paznokciami. Wpatrywali się przy tym w siebie z wyrazem twarzy, którego nigdy nie umiałem do końca zrozumieć. Ręce Daniela zniknęły pod falbanką niebieskiej spódnicy, a jego wargi delikatnie musnęły dekolt Simona. Ten uśmiechnął się kusząco, zarzucając mu ręce na szyję i wsuwając palce we włosy. Przez chwilę ich ciała przylgnęły do siebie, a z ust Daniela wydobyło się szybkie, pełne uczuć westchnienie.

     - Jak tam, kotku? – powtórzył szeptem, wsuwając język w głąb ucha Simona. Ten zaśmiał się cicho, podwijając nogę i nagle… podstawiając ją pod nos Danielowi. Ten przerwał czułości, nieco zaskoczony. Uniósł brew i zerknął na zadowoloną twarz towarzysza.

     - Byłem dziś u kosmetyczki – pochwalił się, zdejmując buta i przebierając w powietrzu kolorowymi paznokciami u nóg. – Pedicure w serduszka! – zapiszczał, śmiejąc się głośno, na co ja i Daniel zareagowaliśmy głupimi uśmiechami na całą szerokość twarzy. Bo nie ma nic bardziej rozbrajającego, jak dziecinna radość naszego Simona. Paznokcie na jednej stopie miał czarne w czerwone serca, a na drugiej czerwone w czarne serca. Na dużych palcach widniały białe czaszki z piszczelami. Oł yeah!

     - Śliczne – powiedział niepewnie Daniel, uśmiechając się do Simona. – W każdym razie skoro tobie się podobają. – Pokazał mu język, a partner odepchnął go od siebie gołą stopą.

     - Daniel, dowiedziałeś się czegoś? – zapytałem bez przeciągania o to, co męczyło mnie cały dzień. Spojrzał na mnie znad miski rozgotowanego makaronu z sosem. Usiadł przy stole obok mnie i zaczął jeść, chwilę mieszając z zastanowieniem podejrzaną breję. Potem wyjął z walizki w przedpokoju karton papierosów i wręczył mi go z uśmiechem.

     Spojrzałem najpierw na fajki, potem na niego, a potem znowu na fajki. A kiedy już całkiem nie wiedziałem, o co chodzi, zerknąłem na Simona – miał równie niepewną minę, co ja.

     - Dzwoniłem do nich – zaczął powoli Daniel, wpatrując się we mnie spokojnym, ciemnym wzrokiem orzechowych oczu. – Chwilę rozmawialiśmy, twoja matka była bardzo zaskoczona takim telefonem po czternastu latach. Ona, w przeciwieństwie do nas, nie spodziewała się, że kiedykolwiek będziesz chciał ich poznać. – Wzruszył ramionami, dźgając makaron widelcem. – Ale ostatecznie zgodziła się na to, żebyś zamieszkał u nich na trochę – moje serce podskoczyło w piersi jak szalone. Daniel ciągnął dalej:

     - Zgodziła się, żebyś został u nich tak długo, jak zechcesz. Jeśli w ogóle zechcesz po pierwszym spotkaniu – uśmiechnął się lekko do mojej zszokowanej miny. – My - przekręcił się, patrząc na Simona, który otulił się własnymi ramionami, wytrzeszczając w dziwnym strachu swoje piękne, niebieskie oczy – pokryjemy wszystkie koszty twojego utrzymania. Do szkoły będziesz chodził, nie myśl sobie. Ich syn podobno chodzi do tego samego liceum, do klasy wyżej – wzruszył ramionami.

     - Jejku – wyszeptałem, uśmiechając się całym swoim ciałem. – Mówisz poważnie? – zapiszczałem, zrywając się z krzesła i skacząc jak wariat.

     - Najpoważniej. – Zjadł trochę breji, po czym znowu spojrzał na mnie. W jego twarzy było mniej niepokoju niż w Simonie, ale w oczach dostrzegłem nutkę żalu, kiedy mówił: - Możesz iść się pakować, rano cię do nich zawiozę.

     - Tak! – krzyknąłem, podskakując raz jeszcze i z wrzaskiem rzuciłem się biegiem w kierunku pokoju. – Idę spakować wszystko!

Zanim zatrzasnąłem za sobą drzwi, usłyszałem tylko ciche, smutne i jakby niedowierzające pytanie Simona za moimi plecami:

     - Wszystko…?